ចំណេះដឹង ពី អក្សរសាស្រ្ត

គេចែកតែងសេចក្តីជាប្រាំ​ប្រភេទ​ដូចជា ៖ តែងសេចក្តី​ទូទៅ​, តែងសេចក្តីបែបចរិយាសាស្ត្រ, តែងសេចក្តីបែបអក្សរសិល្ប៍, តែងសេចក្តីបែបទស្សនៈវិជ្ជា, តែងសេចក្តីបែបប្រវត្តិ និងភូមិសាស្ត្រ ។
ពាក្យ​ថា អបាយមុខ នេះ​ជា​ភាសា​សំស្ក្រឹត និង​បាលី, បើ​រើ​សើ​ឲ្យ​ឃើញ​រូប​សព្ទ​មាន​៣​ផ្នែក គឺ អប (អៈប៉ៈ) “ ប្រាស, ទាស, ចេញ, ឃ្លាត​ចេញ” , អាយ (អាយ៉ៈ) “ សេចក្តី​ចម្រើន” , មុខ (មុខៈ) “ ប្រមុខ, ប្រធាន, ប្រភព” ...
ការ​សរសេរ​ជា​ភាសា​ខ្មែរ​នូវ​សូរ​បរទេស​មួយ​ចំនួន ដែល​យើង​តែង​ប្រទះ​តាម​រយៈ​ពាក្យ​កម្ចី និង​ត្រូវ​បាន​អនុម័ត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ពុធ ទី ២៨ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ២០០៨ គណៈកម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ (គ.ជ.ភ.ខ.)
ការ​រៀបចំ​ក្បួនភាសា​ខ្មែរ​ចាត់ជាសេចក្តីចាំបាច់សម្រាប់ជួយសម្រាលភាពស្មុគស្មាញអំពីការ​ប្រើ​ពាក្យភាសា ខ្មែរ ភាសា​ខ្មែរ ឬ ខេមរភាសាមាន​ការរីកចម្រើន​មក​ជាលំដាប់​ទៅតាម​យុគសម័យ ។
នៅ​ក្នុង​ភាសា​ខ្មែរ មាន​អព្ភន្តរសញ្ញា​ជា​ច្រើន​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភាន់​ច្រឡំ​ក្នុង​ការ​សរសេរ ដូច​ជា​ពាក្យ "ដរាប" មាន​ពេល​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​ជា "ដ៏រាប" ។
បរិវារសព្ទ = បរិវារ + សព្ទ គឺ​ជា​សព្ទ​ហែហម ភ្ជាប់​នឹង​សព្ទ​ដើម​ក្នុង​ចំណោម​សមាសនាម​នីមួយៗ ប្រៀប​ធៀប​ដូច​ជា​បរិវារ ដើម្បី​សម្រួល​សម្តី​និយាយ និង​ប្រគំ​ស្នូរ​សំឡេង​ពិរោះ ផ្តួល​តាម​សំឡេង​សព្ទ​ដើម ឲ្យ​មាន​សភាព​ជាប់​ចុង​ជួន ...
មាន​អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​មួយ​ចំនួន ចង់​ឲ្យ​មាន​ការ​យក​ជើង ដ មក​ប្រើ​ឡើង​វិញ ។ ការ​សំណូមពរ​បែប​នេះ គឺ​ដោយ​លោក​យល់​ថា ការ​យក​ជើង ត មក​ប្រើ​ជំនួស​ជើង ដ នោះ តែង​តែ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​យល់​ច្រឡំ នៅ​ក្នុង​ការ​សរសេរ ព្រម​ទាំង​ពិបាក​ចង​ចាំ​ទៀត​ផង ។
យើង​មិន​គួរ​មើល​រំលង​នោះ​គឺបញ្ហា​កំហុស​អក្ខរា​វិរុទ្ធ និង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ពាក្យ ដែល​តែង​តែ​កើត​មានជា​ញយៗ ដែល​វា​អាច​បង្ក​ឲ្យមានផលប៉ះពាល់​អវិជ្ជមាន​ទៅ​ថ្ងៃ​អនាគត ។

ទៅ​ទំព័រ​ទី ៖ 1